0204-MİSK-ANBERE DOYDUM
Haksız susuz bir gönüldüm
Dağ tepe göl yol yürüdüm
Toprak yosun çamurluydum
Sarptım aktım çarptım yundum
Önceleri akar kumdum
Dere tepe çiçek kırdım
Yönümü hiç değişmedim
Daim Hak yanında durdum
Her derde şifaydı suyum
İsteyene tiryâk sundum
Sulandım büyüdüm güldüm
Memnun, Misk-Anbere doydum
Memnune Batur
