0241-SÖNMEYEN YILDIZ, GECE DAHİ PARLAYAN
Yürekten severim unutmak istemem bir an
Onsuz geçen düşlere dahî ederim figân
Gerçek sahte değişip etme ki büyük ziyân
Ebedi bir çiçek olasın sen de solmayan
Görür de gözler kullarını Yüce-Yaratan
Belli ki işlenen herbir gergef ona ayân
Hak sever kulunu hayırda sürekli kılar
Sönmeyen yıldız olur, gece dahi parlayan
Ol sevdanla içimde dâima yanar çıran
Söndürmek istesem de söndüremem ki inan
Kişiler sevdiğinden ırakta olsa dahi
Ol asla olamaz ki Yârdan ayrı yaşayan
Akarsu şelâle hızla akar gider zaman
Yetişebilir misin ona olsan çağlayan
Yalan mekân, ebedi kalacağını sanma
Arada ince bağ, gerçek sahteye bağlayan
Memnune Batur
