0260-GÖRDÜĞÜN PARILTI BİR MEŞÂLEDİR
Solup geçip gidip gülün birinde
Savrulup eserim yelin elinde
Gör duramamış da can kafesinde
Uçmuş kalmış binbir âlem içinde
Olmazsa kişide ince düşünce
Mutluluğu arar Dünya süsünde
Her dem nefesin bir bir eksilince
Hayat emmâren biter gülünde
Bilinçsizce akmada yeryüzünde
Kaybolup gitmesin Arz suyu selinde
Gördüğün parıltı bir meşâledir
Üfleyemeden söner gider elde
Ezelde söz verdim Hak’ka yemin de
Gelmiş unutmuşum Dünya evinde
Derdimi göremem ucunu açtım
Memnun gör! Yaralar büyük! Derinde
Memnune Batur
