0270-GÖNÜL YORGUN, YOL KERVAN KAÇINCI
Esti meltem poyraz üst üste
Kalkamadım kırıldı kollarım
Fûl açardım bahar girişinde
Mevsim bitmiş çiçeksiz dallarım
Sıcaklığı alırdım kış yelde
Arar da bulamam yaz elinde
Şifayı beklerken yel meltemde
Meğer kış gelmiş aylar geçmiş de
Görünen ol nesneler yabancı
Canların haberi bile yok
Gönül yorgun, yol kervan kaçıncı
Tutsak yaşamın bir anlamı yok
Hem çok Memnun hem yürekte acı
Can saraya yalana karnım tok
Lokman bulamaz tiryâk ilacı
Ayrılık ölüm, yüreklerde ok
Memnune Batur
