0365-AHDE VEFÂ
Yüce’den yemiş de acı
Boynun bükmüş gül ağacı
Yok göz alan ihtişamı
Baştan düşürmüş de tacı
Güvenme baştaki taca
Taht kalmamış Süleyman’a
Düşünme de kara kara
Yol bul Yüce padişah’a
Olsan en güzeli açan
Uzun etmez seni koyan
Kokar iken buram buram
Kalmaz dost halini soran
Taze idim narin idim
Evliyalar dalı idim
Suskun dilsiz durur idim
İlham bilene dil idim
Kul kendine çok güvenme
Bakıp kimseye özenme
Kim girerse Hak emrine
Yokuş tepe çıkar düze
Selâm ettim esen yele
Götür beni ebed yere
Dedi emir bende olsa
Çıkarmıydım ben sefere
Yeryüzünde fûl gül idim
Fenâ senâ durur idim
Hak emrini bekler iken
Bir gider bir gelir idim
Memnun idim bir kul idim
Bir seyir bir uyur idim
Elem keder görmeyince
Ahde- vefâ bilmez idim
Memnune Batur
