0437-UFUKTA Kİ BİR SERÂBIM
Dersin geldim de yaşadım
İlerledin mi kaç adım
Şekvâ mı senin ne haddin
Deme sonra kara bahtım
Tefekkürlü Hak’ka yakın
Kolla Sıratı- Müstakim
Hak hukuk ol benim Rabbim
Kim kollamaz sonu vahim
Çekerim duymazlar âhım
Her arzumu verdi şahım
Ufuktaki bir serâbım
Ol var derse ben yaşarım
Bir düzlüğüm bir yamacım
Lütfundan almak amacım
Şah sunmazsa bil ki açım
Ol derse meyve ağacım
Emir ondan sabır ondan
Ne beklersin aciz kuldan
Sanma ki sözler Memnun’dan
Tez kurtul mahmurluğundan
Dil ölçüsüz konuşurum
Genişliğe alışığım
Makber günsüz yok ışığım
Kabirde ben sıkışırım
Rabbim sana açtım kalbim
Sen yaratan tek sahibim
Kusur bizim günah bizim
Geldim sana misafirim
Açamam uykulu özüm
Alev alev yanan közüm
Önünü göremez gözüm
Memnun Hak’tan bekler çözüm
Memnune Batur
