004
ANNEM
‘Sabır hiç bu kadar ihtişamlı durmamıştı...’
Buz tutmuş gönlümü sar sinene sıkıca
Karanlık rüyama güneşle dalıver annem...
Yokluğa kayan yıldızlarımı al avuçlarına,
Rahmetli bir rüzgara salıver annem...
Pranga tak kalbime sürüklensin ardınsıra
Dudaklarından çıkan ilk kelime fermanım olsun,
Varsın çürüsün arsız yıllarım ayaklarının altında,
Sonra Eyyüb’ün sabrıyla koyuver annem...
Bir sahile ulaştır kırık dökük gemilerimi
Yelkenimde acımasız bir rüzgar kol gezer
Dipsiz ayazlarda üşüyen şu yaralı kalbimi
Seccadendeki beyaz duaya sarıver annem...
Gözyaşı bahçesinde gül gibi açarken ellerin,
Bir yaprak bıraksan bahar tutar dallarım
Umuduma sürgün düştü,karalar bağlarım
Sen başucuma beyaz karanfillerle geliver annem...
12.11.1999