009
BİR ŞEHRİN GİDİŞİ
Sen gidersin, bir gün ardından şehir de gider,
Yıkılır sevdalara kurulan merdivenler,
Ahuzarlarım yerlerden ta göklere çıkar,
Gecede vurulan yıldızın yarası benim. . .
Sen gidersin, ayak izin karlara kazılır,
Gönül yarasının dikişi derde çözülür,
Karanlık sokaklara ölü gölgem süzülür,
Son kaldığın yer var ya; işte orası benim. . .
Sen gidersin, kartal yuvada ömrün bitirir,
Güz yaprakları efsunkâr zamanı çürütür,
Sevdiğim denizleri de dalgalar götürür,
Hüznün hırçınlaşan soluksuz deryası benim. . .
Sen gidersin, ölüm çağırır şarkılarımı,
Kefen giydir benim de kazıver mezarımı,
Şakaklarına diz kurşunlanan baharımı,
Yuvasız kalan kuşların da bazısı benim. . .
Sen gidersin, âmâ gözler de dalar uykuya,
Kavgalı yılların hesabı düşer aynaya,
Ateşin alevli bakışı dar gelir suya,
Yangının düştüğü yaranın sızısı benim. . .
Ben de giderim ey sevdam, sen ben de kalırsın,
Şehir gider, ağıt yakılan günde kalırsın,
Gemiler yakılır, ölmeyen canda kalırsın,
Çıkmayan canın bedendeki acısı benim.