012
DOST’A
Kalmadıysa acılarını sezen,
Bilinmez sırlarını yele ver gitsin.
O dipsiz korkulara eğer sensen düşen,
Çağlayan okyanusu sele ver gitsin.
Yüreğin kaynaşırken hüzünle,
Bırak ta yaşlar yığılıversin gözüne,
Güllerden kan süzülse bile sazına,
Yanık türkünü bülbüle ver gitsin.
Yakıcı ayazların kor yalnızlığında,
Hüzünlenir gökyüzü, gözlerin ağladığında,
Bir isyanı son kez göklere saldığında
Gözündeki yaşları göle ver gitsin.
Yoksa dağların yası mı çöktü sinene?
Bir ah ile bin intizar karışır sesine,
Yüzündeki meltemi teslim etme tipiye,
Gönlünü yakan ateşi dile ver gitsin.
Saçını tozlu aynalar için mi sakladın?
Yüzün soluk, yine uzaklara daldın,
Bilmem tebessümü hangi tenhada bıraktın?
Kalbinin katilini ele ver gitsin.
1997