015
EYVAH
Eyvah! Yine boynumu büken pencerelerden,
Bir yağmur hicranında akıp gidersin.
Karlı ovalara, susuz çöllere doğru,
Bir daha dönmemek arzusuyla çıkıp gidersin.
Eyvah! Katlettin bu şairin bütün güzelliklerini,
Neden kırdın kalbine zincirli bilekliklerini,
En uzağa sürgün eyledin güvendiklerini,
Tahtını bir yangının ortasına bırakıp gidersin.
Eyvah! Kırıldı boynuma mühürlenmiş künyen,
Sensizliktir bu sahiplenilmemiş, sensizliktir ürküten,
Kıyamet kopuyor; şehrin harabesinde yalnızca ben,
Sen kalan gemileri de yakıp gidersin.
Eyvah! Unuttun; yarana akıttığım canımı,
Çürüttün; en aydınlık çağımda sana asılan yanımı,
Ateşe verip bütünüyle şiir kitaplarını,
Son kibriti bağrıma çakıp gidersin.
Eyvah! Düşün ki dönüşü olmayan bir yoldasın,
Kalbe saplandı hançer, sen kanlı hançerin kınındasın,
Sen asil kavgalarda büyümüş bir şairin hicranındasın,
Sen ki bu şehri başıma yıkıp gidersin. . .
27.02.2000