020
GÖÇ
Sevdanın en korkusuyla bir sefer düşlerim,
Vuslatın fezasına beni çeker mi bilmem.
Yürek vadisinin hasret çağında kışlarım,
Baharlar seneye çiçeğimi eker mi bilmem.
O siyahkâr sahramda eriyen bir avuç göl,
Ben ummanında büyüyen bir damla çöl
Ey ölüm ol, gel de en son ben de öl,
Bülbülken bahtıma bir gül çıkar mı bilmem.
Gönül ızdırabın adını ‘sevda yetimi’ koymuş,
Şarkılarını nasipsiz hasretlere adamış,
Ruhum Azrail’in eline can vermeye doymuş,
Can söküğümü o yar diker mi bilmem.
İçimdeki sızı akıl almaz hüzünle paslanır,
Dalgaları savuran tayfun yüreğimde uslanır,
Nice dağlar ki omuzlanıp ta sırtıma yaslanır,
Leyla şu mecnun bileğimi büker mi bilmem.
Sevdanın kuşlarını kara haberlere saldım,
Sen gül idin, bense henüz açmadan soldum,
Aşk nöbetinde sessizce yüreğimden vuruldum,
Hasret yine benimle göçer mi bilmem. . .
19.11.1997