025
GÖZLERİN
Bir efsunkâr ziya, karanlığa gömülen,
Yanıp söndükçe, gönlümü yakar gözlerin.
Bazen durgun denizlerde yaralı yakamoz,
Bazen fırtına olup yelkenimi yıkar gözlerin.
Bir şimşek gibi çakıp kaybolur ufukta,
Bir balık misali çırpınıp durur mavi sularda,
Kısrağı terlemiş, dolu dizgin, deli taylarda
Bir şehirden bir şehre kaçar gözlerin.
Düğümlü aşk muamması, gizli bir dert,
Ne sıla oldu bana, ne de kaçtığım gurbet
Düştüğüm yerden tutup kaldırırken hasret,
Uzaktan bir yabancı gibi bakar gözlerin.
15.08.1998