027
GÜNIŞIĞINDA İRKİLİŞ
Baharı ‘kanadı kırık turnalar’ okşar
Sabahı bekleyen hastalar gibi
Soluğu tükenmiş yağmurların
Eteğime ‘yağmur’ değdir Ya Rab!
Gönlüme cemre indir…
Ufukta kayboluyor
‘Yelkeni suya batmış bir gemi’
İpe serdim tüm mendilleri
Aldırmayarak tükenişlere ve bırakıp gidişlere
Belki de türkülerimi
Kopararak yüreğimin avuçlarından
Yetim çocukların, ıslak saçlarına
Hediye ettiğim günden beri gözbebeklerimi
Yırttım ‘mutluluk için dilekçemi’
Yırttım çerçevedeki tüm resimleri
Ve ‘resimaltı çizgileri’…
Tükeniyorum Ya Rab!
‘Kanadı sapan taşına değmiş kuşlar’ misali
Bırakırken ‘hayatın eşiğine’ gençliğimi
Yakıyorum bütünüyle yamalanmış kalbimi
‘Dumanı arşa değen’ ateşler içindeyim
Bir İbrahim gönder kalbime Ya Rab!
Yürüsün denizlerin…
Toprak altında çığlık çığlığa
‘Ölü bir zaman’
Acısı sonradan çıkar ‘son pişmanlığın’
Ve ‘uykusu derin’ karanlıkların
Uyusun geceler dolunayın koynunda
Ulusun ‘şehrin bütün köpekleri’ kaldırımlarda
Sağa dönsem yol zor ve uzun
Sola dönsem dağ başı ve uçurum
‘Köprüleri ayaklarımın altından’ kaldırma Ya Rab!
Örselenmiş sancıları ciğerime doldurma…
Bütün gözler ağlarken
Benim yüzümü güldürme Ya Rab!
İçimde kalan ‘son merhamet kıvılcımını’
Ne olur söndürme Ya Rab!
Ya Rab!, Ya Rab! Ya Rab!
29.08.1999