032
HÜMEYRA
Gitmemeliydin. . .
Karabahtımın hilallerine yetim bıraktın çiçeklerimi
Öksüzlüğümü unutup yanmak var şimdi vurupta gidişine
Yıkılan sarayları andırır ardınsıra çöküşüm
Kuşları incitme demedim mi Hümeyra?
Yaralı kuşların ömrü az olur bilmiyor musun?
Hicranla katlama yokuşlarımı
Dişlerimi sıkıp gözyaşlarımı kalbime indirmeyi
Senden öğrendim
Hayalin yırtık bir gölge gibi peşimde
Nedense sana “kal!” diyemiyorum her gidişinde
Kal ki; yine kimsesiz çocuklar yazacak mutluluk dilekçemizi
Kal ki; yine erişilmezler için heba edeceğiz gençliğimizi
İçindeki düş aynaları kırılmamalı Hümeyra!
En kararlı yeminler en sessiz bakışlarda gizlidir
Ve umut yitirmeyişimizdir, bize ölmemişliğimizi hatırlatan
Sessizliğimi duyda dön!. . .
Söylemiştim kılıç çekilmez yangınlara
Ve su kar etmez yanmışlığımıza
Ah Hümeyra tarak vurulmaz dökülen saçlara
Söndürme lambaları
İğrelti bir karanlık çöker yıldızlarımıza
Ve sen bir daha gözlerimin suskunluğunu koruyamazsın böyle
Çaresizliğim mavisi yitirilmiş ufuklar gibi derin
Körbelaymış meğer dönüşlerimde sensiz geçtiğim sokaklar
Adreslere aldanma, kaldırım taşlarında izimiz yoksa eğer
Sakın boyun bükme duvak yırtışlarımıza
Gün doğacak ve sen yine ilhamım olacaksın
Ah Hümeyra tarak vurulmaz dökülen saçlara. . .
31.03.2000