042
LEYLA
Sevda vurgununda hicrandır Leyla,
Adı bende gizli olan
Bilmem kaçıydı vurgun yemiş ömrümün. . .
Yorgundum;
Çöl benizli bir mevsim gözlerimden geçti
Savurdu O’na dair içime düşürdüğüm türküleri. .
Bulutlu bir gecenin dolunayıydı Leyla,
Çiğdem kokulu sabahlar gibi kırgın,
Umudu hatırlanmamış çocuklar gibi dargın
Sorulduğu zaman sorgulardan korkan. . .
Muamması gönülde kanayan yaramdır Leyla,
Tel örgülerde yırtıldı gömleğimiz
Perdesi aralanmış bir pencere usulca kapandı
Saat bilmem gecenin kaçıydı. . .
Aynaların ihtilali yüreğimde paramparça
Ayaklarım mayınlı düşlerde kırık
Ellerim dizlerimde yorgun
Ve suskun tebessümlere küskündür şarkılar
Ki gözümden kalbime azadedir Leyla.
Yani yolcusu olduğum bir sevdanın hancısı gibi
Yol türkülerinin nihaventidir soluk çehresi
Aşkın kör ateşinde
BEN’i BEN’le vurdu Leyla.
Yeter artık kanatlarımı çekme dara
Yol uçurum gelemem,
Gelemem ardınsıra. . .
15.07.1999