047
SEBEB-İ SÜKUT
Seni kuytularda vurmuşlar
Bir rüzgar saçlarını dağıtmış
Ayazlar keserken bedenini
Bir mum alevinin umuduna kalmışsın
Korkmuşsun sevmekten. . .
Başın çığ gibi düşerken önüne
Kaldırıp bakmak istemiyorsun
Köprüleri yıkılmış siyah gözlere
Belli ki yağlı kurşunlar değil seni vuran
Seni ihanetler devirmiş yere
Sevdanın binlerce kırbacı inmiş yüreğine
Dudakların çatlamış
Yüzün kan ter içinde
Susuyorsun. . . Ağlıyorsun. . . Seviyorsun. . .