064
YAR
Ah kanlı buseyi dokunmaya kıyamadığım
Al güllerde bırakan yar!
El eteğe düşmüş gönül ızdırabını saran
Kalbimin bütün karanlıklarına kandil tutan
Ah kendini göğüs kafesimde unutan yar!
Yaşmağına dokunulmamış kardelenler öpüyor alnımdan
Kar altında üşüyenler içime bir korku salar
Kar üstünde izin, izinde sızım kat kat
Sığmaz şimdi eksikliğim yer ile gök arasına
Soluğumda titrek bir inilti: ‘yaşamak ölmeye inat!’
Ve eğilip gözlerine bakarken başlar kıskançlığım
Sevdam gözümden bellidir ve yüzümden
Benim yüzümden senin bahtın karadır
Gittiğin günden beri aşkın kalbimde yaradır
Unutturur mu seni ardın sıra tutulan ağıtlar?
Her hatırlayış yakama kırmızı bir gül takar
Ah buz dağları bile böğürtlen kokulu yar!
Bir nazar eyle gözlerime
Ki gözlerini kapadığın günden beri
Korkularım oldu karanlıklar…
24.01.2000