067
YOLCU
Gidiyordu. .
Bileklerinde demir bir kelepçe
Saçları darmadağın
Yüzü telaşlı. .
Bir elinde sonsuzluk fermanı
Diğerinde ıslak bir yürek
Ardında gözü yaşlı bir anne bıraktı
Bir yar, bir evlat. .
‘Bekle!’ diyebildi sadece
Çünkü kaderdi bağlayan
Sonra güldü (!) şehla tebessümler dudağında
Döndü ve yürüdü. .
Başını salladı sonra
Buruk kalbi incecikten kanadı
Kimse görmedi ağladığını
Kimse bilmedi bağrında bir kurşun gazelinin
Serenatlar yaptığını
Yandığını da. .
Bir ana. . Elleri dizinde
Başı dizlerinin arasında
‘GİT OĞUL!’ dedi, ‘Hakkım Helaldir sana!’
Yar sustu, gözleri yerde
Ve gözlerinde bulgur bulgur yaş
Kucağında kanatsız kalmış bir çocuk
Anlayamazdı çocuk, kanadını kimlerin kırdığını
Yar yüreğinde gizli bir telaş
Gidiyordu. .
Bir kurşun edasıyla gözleri kapkara
Sırtını dayadığı sarp kayalar kadar güçlü
Omuzları dik ve ebedi karasevdalı
Gidiyordu. .
Firari umudun nazlı kurşunu ellerinde
Kaybetmedi umudunu, karanlık ve dar şehirlerde
İlk kez değildi bu yalnızlık
Bu ilk vuruluşu değildi prangalara
İlk kez yarınsız kalmamıştı
Ve ilk kez sorgulanmamıştı soğuk zindanlarda
Tek tabanca kaldı ama yıkılmadı
Biliyordu ki ZULÜM EBEDİ KALMAZDI. . .
23.11.1998