068
YÜREĞİNİ BİR ŞEHİRDE BIRAKMAK / ANKARA
Tutuştukça şu deli gönlümde son helallik bakışın,
Ben idamsız ağlarım, sen kayıtsız gülersin ANKARA.
Hicran misali geceye dizilirken hüzünlü duruşun,
Ben ateşsiz yanarım, sen dumanında savrulursun ANKARA.
Göçmen kuşlar gibi kanatlanırsam, sakın ha darılma,
Silersin yüreğinden hatıramı, dönüp bakmazsam arkama,
Bir gün çekip gidersem, beni sevda yolculuğunda arama,
Ben sırra kadem basarım, sen yine ardıma düşersin ANKARA.
Yüz çevirsin avare kaldırımlar ki, ümitlenmeyeyim aşkından,
Yanarsın; bir katre alev düşerse yüreğine, dermansız yaramdan,
Sen de seni düşlerim, yokluğun ömründe ihtiyarlamadan,
Ben ağıtlar hüznüne bürünsem, sen nabzımı yoklarsın ANKARA.
Kâh duygularım serseri bir mayındı, yorgun sokaklarında,
Kâh gönülsüz türküler bestelendi, solgun dudaklarında,
Binlerce bahar kurşuna dizildi, âhımın umarsız feryatlarında,
Ben yağmalanmış gurbet olurum, sen yollarımda tozarsın ANKARA.
Sensiz geceyi mekân tutsam, sanırsın martısız sahillerdeyim,
Kâhkülün düşer şakağıma, bir ölümün siyah kefenindeyim,
Öldür beni ki bu gece son kez titreyen ellerindeyim,
Ben hayalin musallasına uzansam, sen bir ağıt yakarsın ANKARA.
Sana hatıram olsun, bağrında yetim kalan ayak izlerim,
Ben de ise sen kaldı, sen de beni ağlatır siyah gözlerin,
Belki dönerim; asılı kalsın seni bıraktığım yerde yüreğim,
Ben dikenleri sularım, sen gülleri koklarsın ANKARA.
Kapat gözlerini ki; bu intikamlı fiyakan kalbimi vurur,
Kar düşen dağlara, dağların çıkmaz sokağında hasretler durur,
Sevdanın bittiği gönlümde, ölümü sayıklayan hayaller kudurur,
Ben aşk kısrağını dizginlerim, sen dörtnala koşarsın ANKARA.
Masmavi akşamlarında siyah sürgüne çıktı gurbet kuşları,
Yüreğimle rehin bıraktım sana, sevdamın gözündeki yaşları,
Mutluluk acıya düşer, gönlümün yarasına bastım taşları,
Ben sırılsıklam pusulara düşerim, sen katilim çıkarsın ANKARA.
Şimdi hüzünlüyüm düşler kurup, şiirler yazdığım pencerelerde,
Suskunum; hasretin içimde yosunlaştı yalnız gecelerde,
Ruhuma bir akşam ıssızlığıyla, hummalı yıldırımlar düşerde,
Ben ölüm bestelerim türkülerde, sen adıma bir şiir yazarsın ANKARA.
Ah Ankara sana yar dedim, gözlerime değince,
Aşk bahçesinde tutuşup yandım, yüzüme bir kez gülünce,
Kim bağrında tutar hatıramı, yeryüzünde hayaller ölünce?
Ben kara toprakların öksüzüyüm, sen mezarımın taşısın ANKARA.
Ve yağmurlarda bekleyeceksin, ellerinde bir demet menekşe,
Rüzgârlarla taşınacak hayalim, hasreti atacaksın ateşe,
Bir garda kaybettiğini bulamazsan, küseceksin hayale düşe,
Ben vefasız çıkarsam, sen yokluğuma alışacaksın ANKARA. . .
01.09.1997