074
BENİMLE KALAN
Denize gidiyorum
Kalbime akıttığın yangınlarla
Ateşlerle, arta kalan küllerle..
Denize gidiyorum
Yakamda soluk renkli güllerle
Ve sevdam kadar çıkmaz sokaklı yaşamlarla,
Törpülenmiş ölümlerle...
Kavuşmak bir mahşer düşüdür artık ,farkındayım
Artık dağlar kurda kuşa emanet
El dalda, ayak boşlukta
Kurtar denizleri, kurtar dağları ya Samed!
Emanet aldıklarım uçurumlara kaymakta...
Denize gidiyorum
Bu yokuş takıldığım son yokuştur
Söyleyin eli kınalı sevdalılara,
Şiiri yarım kalmışlara,
Türküsü hiç mırıldanılmamışlara
“Hiçbir yolculuğa aşksız çıkılmaz ” deyin..
Ki aşk ; yanlış hesaplarda maktulü olmak mıdır
Bütün katillerin ?
Şiiri dar ağacına asan zülf-ü yârdır belki..
Ve bil ki ben aşk için susmanın erdemine inanmadım hiç!
Ve kaybeden ben oldum, susmayı bilmediğim için..
Denize gidiyorum
Dudaklarımdan damlayan kızıl kanlarla,
Öfke kusturuyorum katil balıkçılara
Kalırsam; ebedi olur kalışım bu zemheri kıyılarda
Oysa yarına özlemim yok geçmişim kadar
Gözüme gelip duran bu umut yalanmış
‘Vakitsiz gün doğmaz!’ diyorlar
Oysa yapraklarım sararmış
Vakit sonbahar!...
Denize gidiyorum
İntiharda bırakarak bütün derya kuşlarını
Ve gidiyorum!
Bana seslenmemenin acısı hiç dinmeden..
Sana söylemek isteyip de söyleyemediklerimin
Pişmanlığı olmadı oysa
Çünkü ben içimden konuştum birazda
Sen ne demek istediklerimi dinledin hep
Anlamasan da..
Gönül karar vermeye görsün
En büyük kararı oluyor ilk gidişi
Ve kendisi tarafından ilk terk edilişi..
‘Gel benden gayri vefan yok senin!’ diyor
Şu yalnızlığım olan..
Denize gidiyorum
Ve Aşktır ebediyen içimde durmadan yanacak olan!...
Ve Aşktır senden sonra da beni yakacak olan ...
04.10.2000