080
ŞİİRİMİN SESİNE GEL
“ Şairler yalnız ölür gece yarısı
Sessizce kapanır gönül yarası.
Kalır ah’ı kalemin dudaklarında
Sonra dirilir şiirin Buraklarında”
Uyut bu gece uykuları, şiirimin sesine gel!
Ay harmanla, gözlerin dimdik kalsın ayakta
Gel ki bu sevda krallığım son pişmanlığı
Gözlerine çadır kuran bu darmadağınlık benim
Şu doğmamış güneş
Şu bitmemiş karanlık benim için
Benim için şu belalı hicran,
Benim için bu fırtınalı yağmur...
Sahtekâr bir saatin son demi vuruyor a y r ı l ı ğ ı
Bir tek geceler tanıyor kentin yabancısı yalnızlığı
Bu kez aynalardan duyuruyorum sana sükûtun kahır sancısını
Suladığım gül değil
Suladığım bir avuç ateş
Gözümde büyüttüğüm yalnızlığımı dinle
Bir kabir korkusuna eş...
Gönlümün tozlu raflarından
Karanlık yalıyor yıldızlar eyvah!
Yıkma köprüleri kanatsızım
Koparılmış güllerden daha bahtsızım.
Bir sebep-i sevdaydı, gözümde yangın- yangın büyüdü
Bir sebep-i sevdaydı, içimde unutulmuş bir ceset gibi çürüdü
Ey yıkıldığımda ayakta kalmayı bilen!
Ey kolum, ey kanadım, ey tek güvendiğim!
Ben bir derviş değilim...
Ve son nefesimi yine sana veriyorum, ayrılığın gölgesinde
Ve bu son gecede şiir basıyorum kalbimin kanayan yerlerine
Ya şair ol ya da şiir ol
G E L !
Uyut bu gece uykuları şiirimin sesine gel!
Sevda mektuplarına ayrılığın eteği süründü
Mor ufuklu dağlar bir tuhaf sessizliğe büründü
Artık üşüyen ellerini bağrında sakla
Vuslatla ateşlenen nabzını yüreğinle yokla
Şimdilik ufka bağlama o kara gözlerini
Ki ben efsunlara bağladım talihsiz yüreğimi
Gel ki bu gece çözüyorum sırrımın pamuktan ipliklerini
Ve çözüyorum ağlamaya yeminli gözbebeklerimi
Uyut bu gece uykuları şiirimin sesine gel!
Bu kahreden aşka can mı dayanır
Bu zifiri hücrede bekleyişe canan mı dayanır?
Cesaretin yoksa gönlümün kıyılarına dalgalarını savurma
Gelmeyeceksen eğer
Bu kimsesiz limanda boşa bekletip durma. . .
10.09.2000