086
İSTANBUL KADAR ÖZLEDİM SENİ
“Özledim!” diyorum ya
Ankara’nın gri akşamlarında
Bende bir İstanbul kadar özledim seni!
Omuzlarımda kırık dökük bir yağmurla
Ceplerimde koyu renkli rüzgarlarla
Tarla kuşları gibi ürkek özlemleri kuşanarak
Özlüyorum hala...
Yüreğimin yankısıdır kısılmış sesim
Sokaklarsa hepten yangınıdır bir özlemin
Hüzünle demli gecelerde
Bekliyorum hala seni, ayışığını yitirdiğim bu şehirde
Hiç bu kadar alışmamıştım uzak duruşuna
Ve bu kadar yakın olmamıştım;
Ölüm yenilgisi bir yalnızlığa..
Ya şu Ankara terminallerinin soğuk bakışları yok mu
Beni adamakıllı donduran..
“Bu gidişin dönüşü yok!” damgasını alnıma vurduran angarya
Anladım ki dönüşü yokmuş tekmil gidişi olanların
Acıyı öğreniyorum sana hasreti sorduğum günden beri
Beyazını sen yaktın sevdanın, siyahını ben
Ve ayrılıklarla süsledin ömrümün en güzel baharını
İşte o günden beridir karanlığındayım bütün tutkularımın
Ve diyetini ödedim aşkının..
Bir mecnun edasıyla çıkıp geldim “özledim!” derken.
Sahi biliyor musun özledim seni, sana rağmen
“Özledim!” diyorum ya
Oysa bu şarkıların biteceği yok
Bu antika yaranın dineceği yok zamanla
Ve “özlemek neye yarar ateş almışsa kirpiklerim”
İki şehrin iki ayrı yolcusuyuz hala
Bizi ne şehirler
Ne de soğuk terminaller anlar şimdiden sonra
Özlemek iki dağ arası bir yalnızlıktır
Birazı anlaşılmamaktır belki
Yanılmışlıktır alınmamış cevaplar yerine sayılan..
İyi ki hasret var..
İyi ki sen yoksun...
İyi ki hasret..
İyi ki sen..
İstanbul kadar özledim seni...
2001