092
VAKİT ÇOK GEÇ OLMADAN
I.
Yıllarca konuştum dağlara ve yıldızlara
N’olur artık inan bana..
Çığlıklarımı kuşanıp ta kapına geldiğim gün değil
Sessizliğimi duyduğu gün inan..
Duy boğazıma tıkanan hıçkırıklarımı
Lakin gözyaşlarıma ellerinle dokunmadan
Ne dağlara haykırıyorum artık ,ne de yıldızlara
Bu serenat sana,bir başkasını yormadan
Bu kez anla beni n’olur
Vakit çok geç olmadan...
II.
Ben kanadı kırık bir sevda yorgunuyum
“Söylenmemiş olanları” işliyorum ipek mendillere
İçime haykırıyorum bütün karanlıkları
İsyanımı körüklüyorum kızıl akşamlarda
Uçurumlardan taşıyor gözbebeklerim
Ve benim hayalim hala mahşer yalnızlığında
Figürler kapkara
Oysa güllerin en beyazıyla geldim kapına
Elimde güller solmadan
Aç kapıyı n’olur
Vakit çok geç olmadan...
III.
Bin yıllık bir gam bırakır bu aşk bende
Bende dert,bende hicran
Korkulu rüyalardan uyanır oldum sabaha gel..
Düşün ki ne senin hayalinle kuruldu bu şehir
Ne de benim kaderimle..
Ama ben yıktığın dağlarla
Yaktığın ülkelerle geldim sana
Bütün ihtimalleri ardımda bıraktım
Gözümde son hülya...
Kavuşmak ümidi mahşere kalmadan
Dinle beni n’olur
Vakit çok geç olmadan..
IV.
Virgüller, üç noktalar,ünlemler bitti
Türküler, şiirler, cümleler bitti
Kahkaham yoktu zaten, tebessümler bitti
Senin için yaşadım bir ömür, ömürler bitti
Öksüz bıraktığın bu diyardan yetimler bile gitti
Bir ben kaldım darmadağın
Birde kilometreleri vurduğun yüreğimde SEN!
Ayrılık kapımızı çalmadan
Çağır beni n’olur
Vakit çok geç olmadan...
V.
Dayanılmazdır artık bu sancı
Viran olmuş gönlüm bir vuslat bekliyor senden
Hasret şarkılarını benden sorma
Gülleri ateşe vermek yakışmıyor dudaklarına
Sevdaya gem vurulmuyor belli ki
Yaktıysan eğer bütün denizleri
Söyle daha bekletmek neyin bedeli?
“Kal!” de-mi-yor-sun duyuyorum
Aşkım isyanlara soyunmadan
Tut yüreğimden n’olur
V a k i t ç o k g e ç o l m a d a n...
21.06.2000