102
GEL EY!
Seninle başlıyorum her şafak yeniden sevmeye
Yorgun bir irkilişle “neredesin?” diyorum
Her sabah güneş doğarken bir kamet gibi
Durup kıblegaha doğru yeniden
Bekliyorum derdinle dertlenmeye ben
Hala sana sesleniyorum
Sesimin kaybolduğu yerde misin
Can yakan ölümün korkusuyla
Sokuldun yüreğime ,duyuyorum
Bir nefes daha alıp derinden
Kalbimi kurban ediyorum
Çünkü sonunda bekleyenim yine sensin
Biliyorum...
Ve kahrından bıkmayarak
Lûtfunun hoşnutluğuna sığınarak
“Gel!” diye sesleniyorum her gece
Kirli artıklarıma rağmen
Gel ey sebeb-i aşk
Gel de arındır beni...
18.02.2001