107
TADIM YOK
“şimdi uzaklardasın gönül hicranla doldu
hiç ayrılmam derken, kavuşmak hayal oldu”
Bırakıldım bir melalin koynunda yapayalnız
Kalabalıklar ortasında kaldım tadım yok sensiz
Kaybetti Ferhat gürzünü
Dağlar yeni bir Şirin’i saklayacak kadar
Sevda delisi değil artık
İçimde bir dahaki bahar korkusu
Bir darmadağınlıktır aşkın senden sonrası
Yığılır yerlere sazımdan türküler medetsiz
Nedense hala tadım yok sensiz...
Bu hep bulutlu olan göğün altında
Hiç dinmedi fırtınalı yağmur
Her mevsim içime yeni ayazlar bırakıp geçti
Üşüdüğüm akşamlar bir mahşer hıçkırığıdır
Sensizliğin ülkesinde...
Artık nereye dönersen dön
Çünkü mutlak senin için bir kent kurulur
Benim kurumuş yaralarımdan...
Ah yar içindeki duyarsızlığın duvarlarını ellerinle yık!
Acılarım sahipsiz
Ve bu onursuz yaşam savaşlarında bil ki tadım yok sensiz...
Yalnız rüyası yitik eylül vakitlerinde değil
Her gece dikilir karşıma acımı büyüten dalgın bakışların
Ki bu apansız tutunduğum hicran, körlüğümün hülyası mıdır?
Yoksa yitip giden bir aşkın sonsuz deryası mıdır?
Kuşlar konuyor telgrafın tellerine
Posta katarlarında yarin adı yok
Trenler yaramı sormadan geçin sessiz sualsiz
Halaylar bir yasla yılgın, tadım yok sensiz...
Sorsalar söyleyemez dilim
Unutmuşum hangi vakitte çıkıp geleceğini
Unutmuşum hangi cevabın bu muammayı çözeceğini
Dokunsan ağlanır sanırdım gecelerin kuytusunda kimsesiz
Yanılmışım yine
Kurudu gözbebeklerimin çağladığı nehir, tadım yok sensiz
Bir rûz-i gar dağıtıp geçti defterimin solgun yapraklarını
Yazılmadık şiir kalmadı bu hasretin üstüne
Ve yakılmadık ağıt...
Gün doğacak diyor saçlarımda ağaran şafak
Gün doğarken semaya yine bak!
“vakit akşamdır, gün yine sensiz doğacak
çıkıyorum yalnızlığın doruğunda kuytulara
şehrin karanlığında dolunayı bir kıskanan var bu akşam
vakit akşamdır, gün yine sensiz doğacak..!”
Ve bir gün gözyaşlarımı kuruturum
Neden beklediğimi belki unuturum
Gecenin ardı sabah şüphesiz
Ellerimi kınalı görüp de aldanma
Bu bayramda tadım yok sensiz ...
Ve anladım ki bu kışta tadım yok sensiz ...
2000