133
SESSİZ VEDÂ
Beni artık aramayın
Sormayın şehir şehir, köy köy
Gönlüm her bayram boynu bükük kalmış çocuklar gibi yaralı
Şairler ölürken de yalnız olmalı
Kendi kazmalı mezarını
Derin olmalı derin
Ki kimse görmemeli bir ihanetin ruhunda açtığı yaraları
Bu kan yangını arşa değen dağlar kadar
Sessizim çaresizim
Lakin içimde kopmayı bekleyen bir kıyamet var
Şimdi kırın kalemlerimi, yakın defterlerimi
Bir vefasız uğruna adanmış sevdam gezmesin öyle dilden dile
Bestelenmesin bir gönle düşüpte...
Vedası sessiz olmalı şairin
Ben ki istenmediğim yeri sessizce terk ederim
Ömrümün türküsünü yine sessiz bitiririm...
Fotoğraflara bırakıyorum bu gri şehrin zemheri hatıralarını
Yalnız fotoğrafları...
Ki sırra kadem basarken
Hiçbir izim kalmadan ,ne bileyim işte kaçar gibi olmadan
Sessiz sessiz...
Yinede yıkın yüreğimin saraylarını, gözüm arkada kalmasın be!
Gözüm arkada kalmasın işte!
Artık dağlara kar yürüdü
Bebekler büyüdü
İçimde aşk filizinin uzandığı çınarlar çürüdü
Yıllarsa kalbimi çabuk yordu
Ne ayaklarımda derman,ne yüreğimde ferman var
İhanetin adını kazıyın kaldırımlara
Bir vefasızdan
Hatıra kalsın aşktan yara alanlara...