142
CEFÂ YARDAN
Mahpus iklimlerden düştü içime yıldırımlar
Efkarlı, bir ölüm gibi dağılırken geceye yıldızlar
Ben yitik madenciymişim karanlığın koynunda
Ayrılığın gözlerine değmiş gözlerim bir namlunun ucunda
Bir cefa ki bitmez , fedaya kalksam şehirlerimi
Esrik bir melâl uğrunda kuruttu tüm nehirlerimi
Suçsuzum , kahrımı omuzlayan şiir konuşsun
Sevdası göğsünde kurşun, dili lâl şair konuşsun
Milâdi gecelerde ateşe bürünen deniz benim
Şimdi nerede bir vakit yangınlara su taşıyan ellerin???
01.09.2001