147
YANLIŞ HESAPLARDA YANLIŞ İNSAN OLMAMAM
GEREKTİĞİNİ ÖĞRENDİĞİM GÜN
Ben büyüdüm Reis!
Benimle birlikte acılar büyüdü
Kuşlar vuruldu çocukluğumun tenhalarında
Ben ağladım bir çocuk hüznünde yağmurlar büyüdü
Sevdalandım bir akşamüstü
Sevdalanırken yüreğime güvendim
Ateş pahası ayrılık sonrası
Büyüdü hasretimden dağlar
Ve kalabalık kavgalarda yalnızlıklar büyüdü...
Hangi yanlış mekanın,hangi yanlış insanlarıyız biz
Yollarımıza serpilmiş bu ısırgan kavgalar neyin uğruna
Bendini aştı seller Reis, korkular boğdu bizi
Ölümler büyüdü, küçüldü hayatlar
Ve bir tayfun içimize gömdü sessizliğimizi
Ardından kabirler haykırdı ölümsüzlüğümüzü
Geceye gerek yok Reis
Umut gidince karanlıklarda büyüdü...
Çocuklar büyüdü, kaldırım taşları büyüdü ve sapan taşları
Ve savaş artıklarını buldular yastıklarının altında
Uyanınca bir sabah bayram şarkılarıyla...
Ne kadar çırpındıysak o kadar battık belki de
Batık gemilerden kalma bu ucuz yaşantılarımız
Yürekler küçüldü Reis bilekler büyüdü...
Sahipsiz sandığımız bahçeleri talan etmek bize yakışmaz
Ve mahrem duygular sayfalara düşmemişse
Dokunulmazlığını yitirmemiş demektir
En büyük yitiğimiz kalbimiz bizim
Kalbimiz Reis kendimiz tarafından terk edilen..
Ben büyüdüm Reis!
Kimsesiz ve yalnızların acıları doyurdu beni
Eğri zamanlarda üstâdlarımdan öğrendim doğruluğu
Şaşmadan inanarak yanlışın bende olduğunu
Doğrultarak kendi kılıcımla kendimi...
Öğrenerek büyük acılarda büyük olmam gerektiğini
Büyüdük Reis ve bizimle birlikte yağmurlar büyüdü...
10.12.2000