152
BİR EYLÜL’ÜN HATIRASINA
Gidiyorsun...
Veda etmeden mi düşüyorsun yollara yani
Kelepçeler ıslak,camların buğusunda zehir yalnızlık
Ey sevdamın celladı, ey batık kentlerin asi yabancısı
Aşkın yitik savaşçısı,Azrail yanlısı birazda
Gül bahçesi sandığın yollar diken
Sıla diye el bağladığın diyarlar gurbet
Kararlıysan hakkını helal et...
Ve gidiyorsun seyre dalıp melankoli halimi;
Evrenin boşluğunda başıboş bir yıldız misali kayarak...
Bensiz kahkahaları sararak bir kemancı duruşuyla
Kollarının arasına,
gidiyorsun...
Söyle Allah aşkına
Suyun, havanın ve toprağın hürmetine
Söyle, niye?...
Kına getirdim ellerine ay parçam!
Uzat ellerini ellerime son kez
Melalimden kudursun ilhamsız kalan bütün ressamlar
Açığa çıksın karanlığa mahkum yarasalar
Gemiler şaşırsa da rotasını fenerler sönmesin
Kurusa da okyanuslar ,vuslat ümidi hiç tükenmesin...
Ateşe ne kadar yakınsan o kadar yanarsın demiştin
Korkusuz duruşuma bakıp ta sulara daldığımı sanma
Celali ateş yine içimde...
Ve gönlüme düşen ateş şavkınla ben sıra dağları yükleniyorum
Döneceksin sanıyorum şafak sökerken
Oysa artık d ö n m e z s i n bilirim, haramiler şehri terk etmeden
Eylül’ler bitmeden ve bitirmeden yoluna âmade ömrümü...
Ey şair kalbin ağrısı!
Sen neydin o kalbin içinde hiç bildin mi?
Belki güllerin yanık sesiydin
Lâl olmuş bir bülbülün dilinde
Şimdi gül soldu bahçede, bülbül sustu
Bir mızraptın, gönül telini her gece yoklayan
El düştü, mızrap kırıldı, gönül sustu
Bestelenmemiş bir türkü gibi ağır yaralar verdin içime
B e s t e l e n m e d i n bitti...
Ben ki kalırım bu yerlerde, kahrımı belli etmeden
Ben ki yağmur olup yağarım her gece, şehri sele vermeden
Ben ki öylesine yaşar giderim, öldüğümü kimse bilmeden
Ben ki küllenirim zamanla yanarak
Ben ki gülüp geçerim kaybettiklerime ağlayarak
Ağlayan ve dağlarda yanık kavala eş tutan ağıt yanımla
Aşk yine ben de ölümsüzdür
Bilinir ki Zeynep sevdasını kaybetti
H ü k ü m s ü z d ü r . . .
01 Eylül 2002
Ankara