160
YELKEN AÇARKEN YALNIZLIĞA
“Denizin karşısında her şeyi beraber unuttuğum DOST’a...”
Oturduk güneş batarken denize karşı
Kalbimizi kamçılıyordu dalgalar
Kah sessiz sessiz
Kah alabildiğince haşin
San ki bir yıldız kayması öpüyordu
Ayaklanmış yalnızlığımızı alnından
Sen susuyordun yine
Bense çakıltaşlarını sayıyordum
Suskunluğunu duymamak için belki de
Kıyılara vuruyordu rüzgar;
Ömrümüzün kurşun grisi şarkısını...
Haber bekleyen yolcular gibiydik biraz da
Sessizdik yani
Denize döktük içimizdeki askerleri
Gemileri yakmışçasına suskunluğa esirdik
Oysa boşaydı gerekçeler
Boşaydı daha derine daldıkça kaybolmalar
Uzaklara salmıştık kalbimizi
Belki de duymamak için ağlayan şiirleri
Sonra derin bir sızı öpüyordu
Terkedilmiş şehirleri alnından...
Yılanlar raksa başlarken ay ışığında
Yağmalanmış bir sevdaya
Kollarını açtı kayalıklar
Oturduk güneş batarken denize karşı
Ayrılığı yorumluyorduk
Yelken açıyorduk yalnızlığa
Sen susuyordun...
23.03.2002
Alanya