162
MÂVİ SÜRGÜN
Bir maviydin sen
Biraz uçurum
Biraz demli çayım
Uykusuz akşamlarımda...
Alıştım yalnızlığa dediğin gibi
Alıştım alışmasına da;
Hiç unutmadım seni
Utandım unutmaya çalıştığım zamanlarda
Hüznün İstanbul’u terk etmediği gibi
Terk etmedi aşk beni...
Büyür yanılgılar ortasında yangınlar
Ben ki bir mısra hatırına yollara dökülmüşüm
Ben ki küstah bir umut için kurşuna dizilmişim
Ben ki sevmişim seni ö l e s i y e . . .
Bir maviydin sen
Gökyüzünden süzülüp yağmurlarla,
Denizlerden alıp rengini,
Bir ırmak misali kopup Toroslar’ın eteğinden
Gelip içime dökülmüşsün...
Bir uçurumdun belki
Sanki tutunduğum her yerden, çekip almışsın beni derinliğine
Derinliğinde kaybetmişim kendimi
Sürgün vermişim senin için her bahar
Seninle yaşamış seninle ölmüşüm...
Bir maviydin sen
Biraz uçurum
Biraz demli çayım
Yorgun gecelerimden arta kalan...
Belki bir şarkısın, tek bildiğim
Belki de bir keman sesisin
İçimden yorgun yorgun susarak dinlediğim..
Ben İstanbul’a yakışır gibi sevdim
Sen bir maviydin ...
21.05.2001
İstanbul