168
KOPMAYI NE BİLSİN İÇİMDEKİ KIYÂMET
Tut ki bir yangın düşlüyorum, dalmak için
Tut ki hançeri boğazıma dayadım
Şehadet getiriyorum özgürlüğüme
Tut ki kurban diye taşa yatırıyorum kalbimi
Bir çığlık kentin bir yerinden inmeli
-yeryüzüne
Kurtarmalı kelepçeleri ellerimden
Ve ben coşturmalıyım içimde ki dehlizi
Karanlığı ürkütmemeliyim, okşarken
-gökyüzünü
Kırmalıyım bütün fanusları belki de
Arzularımı yerden yere vurmalıyım
Ben ki tırnaklarımı öylesine geçirmişim
-dünyanın eteklerine
Bu mahşer edasına bürünmüş kent
Nerden bilsin aşkı özlediğimi
Ben ki tam da kurutmuşken göz yaşlarımı
Bu ateş beni yakmayı nerden bilsin
Ve kopmayı ne bilsin içimde ki kıyamet
Kavuşmak için Sevgili’ye . . .
25.09.2004