176
SONSUZLUĞUM OL
Cinnet düşü gecelerin sabahındayım
Şafak duman duman tüllenmiş
Şehir kangren olmuş gibi
Sanki ömrümün sonbaharındayım
Yere dökülmüş uykularım
Arta kalan tutkularım zemheri
İliklerime ve ciğerlerime kadar çektim aşkın zehrini
Daha ben niye üşüyorum ki yar
Sonum ol gölgeler içinde
Yak ateşi gittiğimiz yere kadar
Kefenim ol, ölüm bulduğunda sar beni
Unuttur bana bu dünyadan hatırladıklarımı
Unuttur içime kabir gibi çakılan korkularımı
Yak ateşi gittiğimiz yere kadar
Ki bu ateş bana sonsuza dek y e t e r . . .
14.09.2002