178
YAŞAMAK DİRENMEKTİR
Devrilen çınarlar uykusunu kuşandı;
Uyanmak için başka bahara
Uyanıkken ellerimizi yağmura uzatmak boşa
Bu fırtına ne dalları kırar götürür daha
Başıma üşüşen rüzgar neyi anlatırsa sana
Onunla bir sayfa daha karalamak gelirde içimden
Yinede susmalı diyorum ey gönül yarası
Belki de konuşmamalı bir daha...
Duvarlara bak dönüp
Bir çeltik at ömrünün baharına
Cam kırıklarına aldırma
İnsan hayatı alışmalı böyle vurgunlara
Hep durgun kalacak değil ya
Bir kere daha binlerce kez
Alabora olmaya gücüm var benim
Aldırma...
Devrilişine bakma devlerin
Yüreği ayakta bu şehrin
Ve devlerin...
Su yutmuş balıklar yine de intihara yeltenmez bu kıyılarda
İçine düşeni susuz bırakmamak için
Onurlu bir ölümle süsler cesedini
Şimdi sende kılıç diye kuşandığın öfkeni
Göm yaşamak ve yaşatmak adına
Gururlanma karın tokluğuna
Bu çocukların nabzı akşam ayazında atar sanma
Sabahın ilk ışıklarında;
Hani rüzgarın camları sarstığı o an var ya;
Dolar iliklerine sancı
Ve sarsar ruhunu mahşeri yalnızlığında
Uykulara yenik düşmek korkuyu yenmek sanırsın
Asıl cesaret ayakta ölmek
Ve asıl cesaret y a ş a r k e n d i r e n m e k t i r . . .
16.02.2004