195
YOLLARDA TÜKENİR YAŞAMAK
Acılar öper ruhunu şarkıların
Derinden buruk ve sessiz...
Şaşkın bir kolaylık gibi gelir geçer yaşamak
Yaşamak ki yürümektir ölümle kolkola
Aşksa kalabalık bir kentin ortasında
Yalnızlığa soluyor son nefesini
Yollara vurur insan kendini bir akşam
Solan bir gül gibi dağılır
Ve kırar içinde ki buz dağlarını
Koyulur yollara sürgün bir yaprak misali
Kendi esrarında kaybolur
Yırtık fotoğraflara vurur pencerelerden
Yalnızlığın yankısını
En çok çocuklar anlar terk edilmenin acısını
Yıkar korkusunu içine doğru
Yanar bir kalp atışı sessizliğinde
Ve yollara dökerek yürür
Ömrünün sol yanı yetim şarkısını...