213
KAPILAR VUSLATA KAPALI
Gelmeyeceksin!
Bu kafesin kapısı hep kilitli kalacak
Şu duvardaki saat
Şu kara perdeli pencere
Şu elimi her uzattığımda tutamadığım koltuk değneklerim var ya
İşte onlar en büyük acizliğin en büyük pişmanlığıdır sana...
Şimdi eğilip tozlu aynalara bir baksam ah
Hatırlayacağım geçmişte olan sancıları
Ve geçmişten benim üzerime kalanları..
Lakin eğilip aynaya bir bakabilsem şimdi
Geçmişte olduğu gibi...
Gelmeyeceksin!
Sapan taşıyla serçe avlayan çocuklar delikanlı olacak
Sarmaşık bir zamanın koynunda
- sorgusuz kalan akşamların adına-
Avluda beş taş oynayan kızlar
Beyaz duvaklarıyla geçecek arka sokaklardan
Ah bir sen olmayacaksın o zaman
Bir de ben...
Şu masa üzerinde duran yırtık sayfalar
Şu mürekkebi kurumuş kalem
Şu içimin derinliğinde buruşturulmuş birkaç özlem..
Ve seni sevdiğimi bir ömür daha yaşasam söylemem
Gelmeyeceksin!
Boşuna sırrına amade kalacağım kalbimdeki gözlerin
Bir oyunda boşuna boşaltılmış olacak ceplerim
Kırılacak kristal sevinçlerim
Boşa açılacak bir ikindi vakti yağmur duasında ellerim
Bir yangından savrulan küllerim
Hayalini dahi yaktığımı haykıracak göklere
Ama sana asla
-sen bilsen de...-
Sana, seni anlatacak fotoğraf arkası birkaç kelime
Bir gül uğruna bir ömür solacak
Bin kahırla bir perde kapanırken
Ve zaman ahde vefa göstermeyenlerin
Vefasızlığını yazacak....
07.10.2000